วันนี้ว่างจัด

หลังจากที่ทำงานแบบไม่ลืมหูลืมตามาเกือบเดือน

ตอนนี้มีงานทำ เป็นแม่ค้าขายของไฮโซอยู่สนามบิน
กูลงทุนเพื่อพวกมึงรู้ตัวมั๊ยเนี๊ยะ

เวลาผ่านไปหลายปี
แต่ก็ยังชบดงบังอยู่เหมือนเดิมค่ะ
ช่วงนี้อาจจะห่างหายจากอินเตอร์เนตไปบ้าง
แต่ก็ยังโหยหาอยู่นะ

วันนี้กะจะมาเขียนเรื่องเพื่อน
แต่ดันเขียนเรื่องดงบังซะงั้น

ก็ดงบังมันกำลังจะมาไทยอีกแล้ว  ต้องเน้นคำว่าอีกแล้ว
เพราะมันมาบ่อยเหลือเกิน
ยังกะนั่งรถสองแถวจากปากซอยเข้าหองั้นแหละ

คนที่ลำบากก็กูนี่สิ

วันหยุดก็พิศดาล ไม่เหมือนคนปกติเค้า
ทำงานก็ประหลาดกว่าชาวบ้าน
แล้วเจ้จะเอาเวลาที่ไหนไปตามหนูล่ะลูก กูจะบ้าตาย
เงินเดือน เดือนที่สองออกแล้ว
แม่คิดถึงหนูคนแรกเลย

แต่ช้าก่อน ลูกมิคเอ๊ยยยย แกไม่ได้กินเงินฉ้านหรอกเดือนนี้
รายจ่ายฉ้านท่วมหัวเลยว๊อยยย
รู้มั๊ยยยยยยยย

ครั้งนี้แกจะต้องไม่รอดแน่อีมิค ฮี่ๆๆๆๆ เจอกันเลย

มิคเวอร์ชั่น "รักหมาจนน่าหมั่นไส้"

.............................

คิดถึงเพื่อนจังเลย

อยู่คนเดียมันเหงาอย่างนี้นี่เอง
เฮ้อออออออออ
วันนี้จะเจอกันแล้ว

กูคิดถึงมึงว่ะแอน
เป็นไงมั่งว่ะ
คิดถึงคนนั้นอยู่ล่ะสิกูรู้ ไม่คิดถึงกูหรอก

แม่งงงงงงงงงง

เฮ้ออออออออออออออออออออออ

บางวันทำงานเสร็จก็หลับไปเลย
บางวันยังมีเวลามาเหงา
บางครั้งกูแทบจะร้องไห้
แล้วถามตัวเองว่า "กูมาทำอะไรที่นี่ว่ะ"
แต่กูก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่ะ

เพราะดงบังหรอ

กูไม่รู้ กูอยู่ได้ก็แค่เหงา
ตอนเรียนล่ะอยากอยู่คนเดียว
อยากมีโลกส่วนตัว
แต่ตอนี้เหงาว่ะเพื่อน ฮือๆๆๆ

กูคิดถึงพวกมึง